«اسکورت» ساختهی یوسف حاتمیکیا تلاشی است برای روایت یک موقعیت اخلاقی در قالب سینمای جادهای؛ فیلمی که با سوژهای ملتهب و بهروز آغاز میشود و میکوشد مرز میان قانون، وظیفه و وجدان فردی را به چالش بکشد.
امیرحسین مکاریانی-«اسکورت» ساختهی یوسف حاتمیکیا تلاشی است برای روایت یک موقعیت اخلاقی در قالب سینمای جادهای؛ فیلمی که با سوژهای ملتهب و بهروز آغاز میشود و میکوشد مرز میان قانون، وظیفه و وجدان فردی را به چالش بکشد. داستان درباره سرباز پلیسی است که برای تهیه داروی دوست بیمارش، ناچار میشود وارد مسیری غیرقانونی شود و اسکورت یک زن شوتی را بپذیرد؛ تصمیمی که او را در تقاطع انتخابهای سخت قرار میدهد.
فیلم در نیمه نخست موفق است فضایی پرتنش و قابلتعقیب بسازد. ریتم مناسب، بازیهای کنترلشده و پرهیز از شعارزدگی باعث میشود «اسکورت» تا مدتی مخاطب را با خود همراه کند. یکی از امتیازهای مهم فیلم، ورود به پدیدهی شوتیهاست؛ سوژهای اجتماعی که کمتر در سینمای ایران به آن پرداخته شده و ظرفیت بالایی برای درام و تحلیل دارد.
با این حال، مشکل اصلی فیلم از جایی آغاز میشود که روایت بیش از حد خطی و محافظهکار باقی میماند. بحران اخلاقی معرفی میشود، اما هرگز به نقطهی خطر نمیرسد. شخصیتها در موقعیتهای مرزی قرار میگیرند، اما تصمیمهایشان آنقدر امن و کنترلشده است که مخاطب کمتر درگیر چالش واقعی میشود. پرداخت شوتیها نیز در حد نمایش باقی میماند و فیلم از واکاوی ریشهها و تبعات این پدیده اجتماعی فاصله میگیرد.
در مجموع، «اسکورت» فیلمی محترم، خوشساخت و قابل دفاع در چارچوب سینمای ایران است، اما در مقایسه با نمونههای شاخص سینمای جادهای جهان، اثری کمریسک و معمولی به نظر میرسد؛ فیلمی که میتوانست جسورتر، عمیقتر و تأثیرگذارتر باشد، اما ترجیح میدهد در منطقهی امن حرکت کند.
---------------------------------------------------------------------
محمدرضا سعیدی-«اسکورت» دومین تجربه کارگردانی یوسف حاتمیکیا است؛ فیلمی که نه تنها از بار سنگین نام خانوادگی کارگردان نمیهراسد، بلکه با اعتمادبهنفس و تسلط فنی قابل توجه، هویت سینمایی مستقلی برای خود و سازندهاش میسازد.
این فیلم را میتوان یک اثر «ژانرپردازِ درست و دقیق» دانست که در قالب یک تریلر جادهای پرتنش، هم روایتی انسانی ارائه میدهد و هم از نظر فرمی، استانداردهای حرفهای را رعایت میکند.
یکی از نقاط قوت اصلی «اسکورت»، درک درست از عناصر سینمای اکشن و استفاده بجا از آنهاست. صحنههای رانندگی با دکوپاژهای پویا و ریتم سریع طراحی شدهاند و موسیقی متنِ حساب شده، بر دلهره و هیجان صحنهها میافزاید بدون آنکه بخواهد با صدای بلند، ضعفهای داستانی را بپوشاند.
فیلمبرداری متمرکز و صحنهسازی ها، از رفت و آمدهای اضافی پرهیز کرده و مخاطب را تا انتها همراه نگاه میدارد.
امیر جدیدی با ارائه دیالوگهایی با لحن مخصوص به خود، شخصیتی باورپذیر و متمایز خلق کرده است. هدی زینالعابدین نیز ادامهدهنده مسیر رو به رشد بازیگری خود است و حضورش فراتر از یک نقش مکمل صرف، به عمق بخشیدن به فضای فیلم کمک میکند.
حضور بازیگران کهنهکاری چون مهدی زمینپرداز، افشین هاشمی و رضا کیانیان در نقشهای کوتاه اما مؤثر، بر غنای کلی اثر افزوده است.
فیلم، صرفاً یک تعقیب و گریز نیست؛ نگاه جامعهشناختی به دنیای رانندگان اسکورت و شوتیها و چالشهای زندگی آنان، لایه دیگری به اثر میبخشد. مخاطب از ابتدا با شخصیتها همراه میشود و فیلم در مسیر خود، فرآیند قهرمانسازی را به شکل طبیعی پیش میبرد. پایان غیرقابل پیشبینی و هوشمندانه فیلم نیز، نقطه پایانی درخور برای این سفر پرفرازونشیب است.
«اسکورت» اثری است که هم از نظر تکنیکی شستهرفته و هم از نظر روایی جذاب عمل میکند. این فیلم نشان میدهد که سینمای ژانر ایران، با درکی درست از اصول حرفهای و تلفیق آن با مضامین بومی، میتواند مخاطب را راضی نگاه دارد و نگاهها را به خود جلب کند. استقبال چشمگیر از فیلم و تشویق طولانی تماشاگران، گواه روشنی بر همین موفقیت است.
--------------------------------------
خلاصه داستان فیلم اسکورت را میشود اینطور تعریف کرد:
یک اکشن ماجراجویانه پیرامون داستانی که توسط یک سرباز و یک راننده شوتی روایت میشود؛ روایتی پرالتهاب از داستان انتخابهای فردی برای تامین معاش روزانه که میتواند زندگی افراد را تغییر دهد.
یوسف حاتمیکیا که پیشتر با فیلم «شب طلایی» در فجر حضور داشت، امسال با «اسکورت» پا به این جشنواره گذاشته که فیلمنامهاش را هم خودش نوشته است. این فیلم را محمدرضا منصوری تهیه کرده است.
امیر جدیدی، هدی زینالعابدین، افشین هاشمی، رضا کیانیان، مهدی زمین پرداز و هادی شیخ الاسلامی ترکیب بازیگران اصلی این فیلم را تشکیل میدهند.
دیگر عوامل فیلم هم عبارتند از؛ مدیر فیلمبرداری: میلاد نوری، تدوین: میثم مولایی، چهرهپرداز: امید گلزاده، موسیقی: سروش انتظامی، صدابردار: سعید زند، صداگذار: علیرضا علویان، طراح صحنه: فرهاد احمدی، طراح لباس: لیلا مظفرزاده، جلوههای میدانی: آرش آقابیک، جلوههای بصری: امین انتشاری.
انتهای پیام/